| |
 |
Welkom bij Blossem
Persoonlijk | Leven
|
08 November 2009 | 19:42:30
|
Welkom op mijn weblog
Alhoewel ik niet een geheel onbekende ben
in het blogwereldje is het toch altijd weer spannend
om iets nieuws te gaan doen.
Immers een blog opzetten is niet
abnormaal moeilijk
een beetje handigheid brengt je al heel ver.
Mijn idee om dit te verhalen over onder andere mijn leven is,
dat wat je ook meemaakt, je alles nog een andere wending kan geven
en positiviteit de sleutel is om overeind te blijven staan. Moge dit
puntje een inspiratie bron of voorbeeld voor anderen zijn.
Natuurlijk ben ik nieuwsgierig naar de mening van
bezoekers, waarvan ik hoop dat ze een bezoekje aan Blossem
zullen brengen, wie weet vind je het wel spannend.
Ik zal proberen veel afwisseling te brengen,
gedichten van eigen hand, blogs schrijven,
korte verhalen en nog veel meer.
Be my quest en geniet.
Laat je gevoel spreken en reageer
met respect voor elkaar.
Op al mijn teksten is de wet
van het copyright van toepassing.
Doch heb je iets nodig, gewoon vragen.
Liefs van Blossem
©
|
|
|
|
Nieuw geluk en leven
Persoonlijk | Leven
|
12 December 2009 | 20:53:13
|
|
Het nieuwe leven en geluk
Na de dood van mijn echtgenoot ben ik een drietal jaren
alleen gebleven en toen gebeurde het, waarvan ik dacht dat
het mij nooit meer zou gebeuren.
Ik leerde een man kennen, een lieverd.
Hij deed er echt alles aan mijn hart te veroveren en dat van de kinderen
natuurlijk.
De man bleek een harde werker maar ook een vreselijke charmeur te zijn.
Met cadeautjes en bloemen stal hij mijn hart zelfs midden op straat alla publiek.
Nimmer had ik meegemaakt dat als ik naar de kapper ging, hij zijn entree zou maken in een
winkelstraat om mij te verrassen met de mooiste rozen die er maar te verkrijgen waren.
Met deze man wilde ik wel verder en voor de kinderen bleek hij een superpa.
We gingen samenwonen en al dra trouwen. Ik vestigde mij in Gelderland.
We bewoonden een mooie ruime flat en later een pracht van een eengezinswoning in
een polderlandschap als uitzicht.
De kinderen waren ook enorm gelukkig ik natuurlijk ook wel, maar ik had
het soms heel moeilijk, ervaarde de nieuwe relatie als een verraad naar mijn overleden
echtgenoot.
Maar natuurlijk was dat nonsens bedacht ik mij.
Op een dag vroegen de kids mam, mag ik hem papa noemen, waarop ik antwoordde
ga het hem maar vragen en zo gezegd en zo gedaan.
De kinderen dolblij omdat hij ja zei.
ons leven was goed, zo gezamelijk voor de duur van een groot aantal jaren,
totdat het ware aardje boven kwam drijven van de heer des huizes.
Hij verkoos het gezinsleven vaker en vaker voor de kroeg.
Niet dat het erg was als hij een biertje ging drinken, nee integendeel,
maar het was meer de manier waarop.
Ondertussen had ik gezinsuitbreiding, van twee stiefkinderen die vrij
plotseling bij mij kwamen wonen, waarop nog eens twee pleegkinderen volgden.
Daar zat ik met maar liefst zes meiden in huis.
En maar puberen. :-)
Vaak was het een gezellige drukte in huis.
Maar hoe meer zielen hoe meer vreugde dacht ik vaak.
Inmiddels was ik terug naar school gegaan en behaalde mijn mbo diploma met gemak.
Daarna ging ik voor de HBO maatschappelijk werk erachteraan en ook dat ging mij
zeer gemakkelijk af (ondanks mijn hectiek in het leven van alledag).
Ik had een leuke baan, werkte in het sociale culturele jongerenwerk. Daar begeleidde ik groepen
van allerlei nationaliteiten, verder was ik gespecialiseerd in randgroepjongeren begeleiden.
Vandaaruit klom ik op naar leidinggevende en begeleidde stagaires het was een superbaan.
Ik deed straathoekwerk en nog veel meer. Ja ik had het goed naar mijn zin.
Voorts was ik gespecialiseerd in jeugdhulpverlening buiten hetgeen ik particulier nog deed.
Ik had het druk enorm druk zelfs en ja mijn huishouden deed ik ook nog eens een keer erbij;.
Plus moest ik ook nog mijn eigen meiden begeleiden. Dus ik was ook altijd bezig.
Helaas kreeg ik niet de waardering meer die ik verdiende van mijn man.
Hij was nog vaker weg en kwam hele nachten niet meer thuis, ik had het gevoel dat hij de kluit bedonderde, naar de kinderen keek hij ook al niet meer om en menigkeer liet hij het huishouden zonder eten zitten, terwijl hij wel afsprak eten mee te brengen. Daar zat ik dan met mijn goede gedrag kon ik ook nog
eten gaan koken, terwijl ik het al zo druk had.
De kinderen waren oud genoeg en de meeste meiden hadden inmiddels verkering en zoetjes aan
vlogen de kinderen uit.
Ze trouwden en daar zat ik.
Op een gegeven moment gooide hij mij het huis uit, samen met mijn hond.
De eerste keer ging ik terug maar de tweede keer begon ik er niet meer aan.
Ik kon bij vriend en vriendin blijven. Dus dat deed ik dan ook maar.
Ondertussen vroeg ik de scheiding aan.
Ik had een hele reeks aan gezondheidsklachten die ik niet kon verklaren.
Het was stress zei mijn huisarts steeds en uiteindelijk bleek dat niet zo te zijn.
Het was zware rheuma en artrose in een 3e gradatie indertijd. En uiteindelijk
bleek mijn ziekzijn de reden geweest te zijn dat mijn ex mij uit huis gooide.
Want hij bleek de huisarts te geloven, tot de dag van vandaag heeft hij spijt.
In 2006 ontaarde het een en ander in een zwaar hartinfarct maar ze konden niet dotteren en ook niet
opereren.
Het was twee dagen na de begrafenis van mijn broertje dat dit mij overkwam.
Die spanningen heb ik niet meer kunnen verdragen.
Hij was vermoord op 32 jarige leeftijd.
Het was dan ook in die tijd dat ik veel ging schrijven,
in de vorm van gedichten poezie en meer.
Opeens moest ik nog een droom gaan waarmaken.
Nadat ik ondertussen opnieuw getrouwd was met mijn internet lover,
heb ik medio januari van dit jaar een gedichtenbundel laten uitgeven.
Ik heb nog niets aan de publiciteit rondom dit gegeven kunnen doen, daar ik wederom
ernstig ziek was geworden.
Dit jaar februari kreeg ik het ene hartinfarct na het andere, welke dit jaar resulteerde
in een open hart operatie die niet geheel vlekkeloos was verlopen.
Medio juni heb ik die ondergaan en op dit moment zit ik dan eindelijk
de revalidatie periode maar het gaat nog lang duren aleer ik weer de oude ben.
Wellicht neem ik contact op met mijn uitgever om een tweede bundel op te starten omdat ik
wel aan de weg kan timmeren.
Alles wordt vervolgd er zit immers nog zoveel tussenin aan verhalen.
-Liefs van Blossem-
Copyright
|
|
|
|
Gedwongen vrijheid(deel2)
Persoonlijk | Leven
|
28 November 2009 | 20:09:01
|
|
Gedwongen vrijheid
Wel waarom ik eigenlijk niet mocht studeren snapte ik al
helemaal niet, en tot vandaag de dag niet.
Of het heel belangrijk is, weet ik niet eens, daar ik
uiteindelijk mijn eigen pad ging bewandelen en mijn dromen
maakte ik uiteindelijk toch waar. Weliswaar niet op een tijdstip
waarbij het normaal had moeten zijn, maar toch. Wat is normaal toch?
Oh ja, nog iets lieve mensjes, gossie, was ik haast vergeten,
de vriendjes van mij ma, hadden zich aan mij vergrepen, op de leeftijd
van twaalf jaar, dat heeft lang impact op mij gehad, temeer
ma zei dat ik niet zoveel gekke dingen moest verzinnen, nee tuurlijk niet,
was ik zo gek dan dat ik het uberhaupt heb kunnen bedenken?
Nee hoor mensen, niets is fantasie mbt deze autobiografische verhalen.
Dan zou mijn fantasie wel enorm met mij aan de haal zijn gegaan.
Maar goed, die gedwongen vrijheid, ik woonde inmiddels op kamers
niet in mijn Utrechtse geboortestad maar in Den Bosch,
het Brabantse trok mij altijd wel. Mensen die heel gemoedelijk zijn en de
gastvrijheid, waarvan ik vind dat deze er nog altijd is.
Ik had een leuke kamer, niet groot maar toch.
Meubels had ik niet, slechts een matras op de grond met een deken
en wat lakens. Verder niets.
Toch wist ik het wel uit te breiden met mijn eigen verdiende geld.
Ik werkte inmiddels. Eigenlijk ook te jong, maar het kon nog wel jonger.
Twaalf jaar was ik, toen ik voor het eerst ging werken.
Ik werkte toen in een muziekzaak, ook al een grote passie van mij.
Superleuke job. in Den bosch werkte ik bij de V&D, het was aanpoten en veel
minder leuk dan de baan bij die muziekzaak.
Toch leerde ik er veel van.
Alles ging best relatief goed met mij.
Dat mens van de kinderbescherming moest ik nog wel zien te lozen.
Niets voor me willen doen, dan wilde ik niets meer met ze te maken hebben.
:-) Ik sprak af in een kroeg met dat secreet. Ja hoor,
daar kwam ze aan, ik zat een vette pul vol met bier en natuurlijk mocht een blowtje
niet ontbreken. Dat zou mijn manier zijn om van die lui af te komen.
Ik vroeg haar ook lekker gezellig mee te roken, maar ja ze wilde niet, dus ik vroeg wil je
bier dan, want iets anders krijg je niet van mij.
Hmmmm eigenlijk best een riskante zet van mij, maar ik had haar zo weg.
En nadien, was ik van haar af. Niet meer te helpen, hmm wat had ze dan voor me
gedaan? Niets toch? Nee precies helemaal niets.
Mijn vriendje was inmiddels overleden, en ik leerde iemand anders kennen,
een jongen van of eigenlijk man van 26, ik stapel verliefd als snotneus.
Vlinders had ik mijn buik voor deze adonis, en ik kon niet wachten om hem weer te zien.
Hij vroeg mij om te komen logeren in Utrecht, en daarna begon mijn nachtmerrie.
Hoezo loverboys, iets van deze tijd?
Nee hoor, toen ook al.
Hij maakte me waanzinnig van verlangen, maar ik leerde ook een kant van het leven
kennen, die niet bij mij paste.
Dit hield ik ook niet vol. Tot overmaat van ramp, werd ik ook nog eens
verkracht door meerdere personen tegelijk.
Daar heb ik tot de dag van vandaag nog regelmatig last van.
Je integriteit ben je dan helemaal kwijt en jij maar denken het is je eigen schuld.
Was uiteraard niet zo, maar ik strafte mijzelf daarmee.
En ja mijn relatie met de loverboy was over, daar ik zwanger raakte van hem.
Ik moest kiezen, mijn kind of hem. Ik koos voor mijn kind.
Van ellende ben ik in die tijd terug naar mijn ma gegaan. Dat was zwaar heel zwaar.
Ik leerde toen een man kennen, bij toeval bij mijn ma thuis.
Hij heeft mij bij mij ma weg gehaald en ben bij hem gaan wonen, terwijl ik zwanger was,
we woonden bij zijn vader in. In die tijd kwam ik in een wat rustiger vaarwater
terecht.
Mijn kind werd inmiddels geboren, een meisje, ik was zo trots op haar ondanks mijn zeer
jonge leeftijd, ik was net 18.
Drie maanden na de geboorte van mijn dochter zijn we getrouwd.
Twee jaar later werd er nog een kindje geboren en meer kinderen zou ik niet
willen. Ik koos voor sterilisatie.
Had immers twee mooie meisjes wat wilde ik nog meer.
Ik was eindelijk gelukkig en honkvast.
In die tijd ging ik weer studeren en deed de HAVO, haalde allerlei taaldiploma's en meer.
Toen werd mijn man ziek, hij bleek kanker te hebben, we waren toen ruim acht jaar getrouwd.
Hij had een beroepsziekte en helaas, na een driejarige strijd, is hij overleden.
Dit heeft grote littekens op mijn ziel achtergelaten.
De vader van mijn kindertjes was er nu niet meer.
En weer stond ik er alleen voor. Maar mijn dromen zou ik verwezenlijken hoe dan ook.
Liefs van Blossem
© |
|
|
|
Foute gezin deel 3
Persoonlijk | Haat
|
26 November 2009 | 21:09:22
|
Gatsie wat kan ik mij toch woest maken. Zit je op zondag ochtend even tv te kijken en wat passeert die revue weer? Juist ja, de overlevende oftewel een survivor van de holocaust 40 45 dus wereldoorlog 2. Heel triest en ontzettend erg wat er is gebeurd.
Vergeten oorlogskinderen Het is niet terug te draaien,maar voor mij nu eens tijd om een andere kant van de medaille te laten zien. Ik ben ook een survivor van de tweede wereldoorlog. Maar van een geheel andere kant. De meesten die nu de rechten opeisen in het Jodendom zijn veelal nabestaanden, die zich slachtoffer noemen na 60 jaar. Sorry mensen, dat ben ik ook. Alleen voor mensen zoals ik, zijn er geen financiele regelingen en leedfondsen. Niet dat geld ook maar iets kan goedmaken
van hetgeen je is overkomen. Maar het maakt mij soms wel pissig. Nee, ik ben geen anti semitiste, maar ik ben wel een slachtoffer. Waar geen aandacht voor is.
Ik stam uit het bouwjaar 1955, dus ook niet meer zo heel piep maar ook nog niet oud. En ik voel mij slachtoffer, ja ik bedeel mij die rol zomaar even toe. En nu wil ik daar ook eens aandacht aan besteden, want wij zijn de vergeten oorlogskinderen.wilde het in de oorlog dat Opa, werd gebombadeerd tot Duitser in de oorlog omdat hij met een Duitse vrouw was getrouwd, dus werd je automatisch rijksduitser. Goh en daar kan ik iets aan doen. Er zullen met mij denk ik legio mensen zijn die ook in dit schuitje zaten. Na beeindiging van de gruwelijke Ik ben de kleindochter van een Duitse oma, die toevallig met een Nederlander was getrouwd. Nu wereldoorlog nummer 2
Voor het eerst durf ik hier openlijk over te spreken, het is immers 60 jaar na dato. Weet iemand wat het is, om als kind van geen kwaad bewust ,te worden uitgescholden voor landverrader, voor vieze stinkmof. En dat je op moet rotten, weet jij wat het is, om gediscrimineerd te worden, c.q. te worden afgerekend opdatgeen je voorouders al dan niet zouden hebben gedaan in de oorlog? Weet jij wat het is, om te moeten toekijken, hoe je moeder in elkaar wordt gemept omdat ze een stinkduitser zou zijn? En weet jij wat het is om met de nek te worden aangekeken? Of te worden genegeerd, omat je een dergelijk verleden hebt? Een gewoon gezinnetje net als ieder ander. Kleine kindjes, weet jij wat het is, als er NSB'rs boven je woonden? Die de stofzuiger zakken uitklopten op de schone was van je moeder, hoe je moest toekijken als er brand werd gestoken, de stront in de brievenbus werd gegooid? Maar het ergste waren de scheldpartijen, waar jij als kind geen weet van had. Wat wist ik nu van een stinkmof? Wat wist ik van landverraders? Juist niets, helemaal niets. Beseft men wel wat wij als vergeten oorlogskinderen moesten doorstaan? Verdorie ik was nog maar een kind!
Of telt dat niet omdat we geen Jood waren? Hebben wij geen gevoel gehad? Ja, ik kan daar pissed off van geraken. Wanneer kunnen wij een beroep doen op genoegdoening? Of we krijgen die of we krijgen het niet. Maar dan moet het geemmer over de oorlog maar eens afgelopen zijn, vind je ook niet?
Ja wij zijn vergeten! En nog altijd is er die angst van toen!
Blossem
copyright
|
|
|
|
Gedwongen vrijheid
Persoonlijk | Leven
|
19 November 2009 | 21:36:07
|
|
Gedwongen vrijheid
Daar was ik dan net koud uit een tehuis
waaruit ik overigens was ontsnapt,
op jacht naar een kamer om te wonen
want mijn ma kon mij gestolen worden, wat moest ik
met iemand die geen liefde in zich had zitten. Waarbij haar kinderen
(althans de meeste) toch niets goed konden doen.
Terwijl ik als oudste op mijn zesde jaar de aardappelen
moest jassen, haar moest helpen met de was en in de
huishouding, ja gek dat ik dan zo vroeg zelfstandig kon zijn.
Maar ja, ik dacht met weemoedig aan mijn oma,
en mijn overige familie, waarvan ik vernam dat iedereen
mij wel wilde hebben, toen ik jonger was.
Ik heb dat dan ook uitgetest, want ja wie kon ik wel of niet
vertrouwen, hoeveel zouden hun woord waard zijn?
Dus ik dakloze meid van zestien meldde zich bij haar
familie zowel van pa's als van ma's kant,
nou geen mens dus he. Kennelijk had men allerlei
spookverhalen rond verteld althans voor een deel.
Maar ik was ik, een dochter van een gestoorde moeder.
Kon ik toch niet helpen?
Op een bepaald moment ben ik dus opgepakt door de
politie want ik was immers weggelopen toch?
Wat waren die mensen aardig voor me, maar ja niemand wilde
mij opnemen, dus ik moest tijdelijk terug naar dat tehuis,
hmmm de goede herder zo heette dat,
wat nu de goede herder? Pffftttt als ik daaraan terug denk.
De pinquins zo noemde ik de nonnen daar, waren vreselijk,
niet allemaal natuurlijk maar veel wel.
Nou ik bedankte ervoor om non te worden.
Ondertussen was dus mijn vriend overleden, dat ben ik eigenlijk
nooit echt te boven gekomen.
Daar zat ik weer, opgesloten alsof ik de crimineel was,
ze hadden verdorie mijn ma moeten opsluiten, zei ik zo vaak.
Ik moest naar de kinderrechter, wat een secreet was dat,
zo onmenselijk alles wat ik wilde gaan doen met mijn leven
werd tegengewerkt.
Graag had ik tekenlerares geworden sprak ik tot dat mens,
nee was het resolute antwoord.
Waarom niet? Vroeg ik. Nee daarom niet.
Ik had nota bene het talent werd geholpen door mijn
tekenleraar met extra lessen.
In opdrachten tekende ik voor zoveel mensen.
Nee bleef het.
Toen dacht ik, ondanks alles hou ik van mensen,
dus ik wil graag de verpleging in dan maar.
Ook daar kwam geen ja op, het was weer nee.
Daarna zei ik wat doe ik hier dan, ik mag van jullie niets, maar ik ga
niet meer tehuizen, dan wil ik op kamers gaan wonen,
en ik heb al een kamer gevonden, zei ik brutaal.
Vreemd genoeg mocht ik dat wel.
Plotseling was ik onverbeterlijk voor de wet.
Nou so be it.
Maar later zou anders blijken.
Ik had mijn vrijheid, weliswaar gedwongen of afgedwongen,
maar van die lui was ik eindelijk af.
Maar om vrij te zijn was niet echt eenvoudig.
Dat verhaal vernemen jullie binnenkort.
Liefs van Blossem
|
|
|
|
Water(eigen gedicht werk)
Spiritualiteit | Gedichten
|
18 November 2009 | 20:59:38
|
|
Water
Lichten weerspiegelen
jouw duister
geen begin of einde
kunnen jouw
oneindigheid weergeven
je lijkt vredig te rusten
onderwijl kleine golven
die rustig voortkabbelen
gehuld in een mistige neven
Zie een vredig gelaad
weerkaatsende in de vredige
diepte van je ziel
neonlichten in schril contrast
staande
met je oneindige oevers
waarvan slechts de contouren
zich aftekenen
Gehuld in mysterie
zou ik je eigenlijk wel
willen leren kennen
de bron van eeuwig leven
daar waar gevaren op de loer
liggen
je geeft, neemt
kracht en macht
het voor immer
onbekende water
Liefs van Blossem
Copyright |
|
|
|
Foute gezin (deel2)
Leven
|
16 November 2009 | 21:00:02
|
|
Moeder
Ze was het toonbeeld van de duivel haarzelve.
Ik had geen liefdesverhouding met haar, verre van dat.
Haat ging wellicht in die tijd wat te ver maar het zat er niet ver
vanaf.
Wat moest ik ook anders, ik was nog te jong. Naarmate ik wat
ouder en dus bewuster werd van het zijn, en het niet willen zijn,
kreeg ik haar door. Ze ruimden haar kinderen gewoonweg maar op.
Ja kon ook niet uitblijven de kinderbescherming was er inmiddels in betrokken,
immers ze wilde van mijn vader gaan scheiden, ja wat moest ze anders,
ze ging vreemd bij het leven, liep allerlei pensions af, op zoek naar?
In die tijd kwamen eerders de medelanders hier in Nederland, de
exotische mannen van verre. Ze viel meer op het meditiraine type denk ik.
Of waren haar bezoekjes aan deze heren van een heel andere orde.
Ze kreeg meer en meer ruzie in de buurt waarin ze woonde.
Ze maakten haar uit voor hoer, landverrader en ga zo maar door.
Wist ik veel wat het allemaal inhield?
Ondertussen was ik het slavinnetje des huizes, moest voor de
kinderen zorgen, terwijl ik zelf nog een kind was.
Dit was voordat ze een voor een langzaam verdwenen, zonder
dat ik er van op de hoogte was. kwam dan uit school en een broertje
of zusje was weer eens verdwenen.
Die werden gewoon een tehuis in gestopt, ik zag ze vrijwel nooit meer.
Totdat mijn ma een spaanse man leerde kennen,
die haalden de kids regelmatig op om te komen logeren. Maar het gezin
werd nooit meer hetzelfde want die man verdween ook weer en daarmee
ook de contacten met de overige gezinsleden. Mijn vader was inmiddels
al uit het zicht. En toch miste ik hem altijd weer.
Later probeerde ik hem weer terug te koppelen aan mijn ma, maar
niks wat die man ook deed was goed.
Dus mijn moeder pakte haar oude leventje van hoereren weer op.
En geen mens werd er wijzer van, althans wij kids bleven net zo armoedig
dan we al waren. Steeds vaker maakte moeder ruzie met iedereen, met
de buurt, met de kinderen, met de familie en ga zo maar door, zomaar out of the blue
kreeg ze haar driftbuien en tierde en raasde maar door, dusdanig dat ik mij
begon te schamen dat ik haar als moeder had.
Haar kinderen begon ze te verloochenen, en wij werden opgepakt door
de politie, zomaar, want ze verdachten mijn ma van dingen die niet door de
beugel konden, maar dat wisten wij ook wel, maar je ging niet je eigen moeder
verraden, alhoewel ze het wellicht wel verdiende, ik bleef loyaal naar haar toe,
maar niet van harte. Op een goede dag mocht ik ook weg.
Ik werd van de straat geplukt en werd in een busje naar een tehuis gebracht.
En daar werd ik een nog grotere slavin dan ik al was. Het was net een
soort jeugdgevangenis, en maar poetsen en dweilen, en noem maar op,
nonnenkleding strijken en zo kan ik nog uren doorschrijven.
Ik haalde mijn schooldiploma's en liep daar weg.
Dat had ik ze beloofd, ik was inmiddels 16 jaar en ging
op kamers eindelijk, ik was vrij.
-liefs blossem-
© |
|
|
|
Wiegelied gedicht (sterfgeval kindje)
Kinderen | Gedichten
|
15 November 2009 | 19:10:33
|
|
Zachte dromen vormen
de schaduw
over het lieflijke
kinderhoofdje
zachte dromen over
plezierige stromingen
wees gelukkig in stilte
in het maanlicht met
flonkerende
sterren
zoete slaap met zachte
neergaande golven
weef het schuim tot
een sierlijke kroon
meeslepende slaap
milde engelen
droom zacht mijn gelukkig
kind
tedere glimlach
in de nacht
waakt over zijn schoonheid
moeders lach
langleve de nacht
glinsterende sterren
tekenen van
duiven
jaag geen sluiers na voor
hen ogen
zoet lachen
licht der maan
slaap zacht mijn geliefd kind
alle creaties
slapen
in geluk
mijn kleine baby
slaapt
terwijl mama is
wenende
moeder huil voor mij,
jou, voor allen
immers hij was maar een klein
kindje
waarvan eens de foto
werd gezien
van hem met zijn hemels
gezichtje
die eens tegen je lachte
slaap zacht
je bent nu immers verworden
tot het vlinderkind en
mijn wiegenlied
zal ik tot in eeuwigheid voor
Blossem met liefs
|
|
|
|
In de nacht (eigen werk)
Persoonlijk | Gedichten
|
14 November 2009 | 22:34:03
|
|
In de nacht
De nacht is ingevallen en het
schemerlicht heeft plaats gemaakt
voor duisternis welke de lucht
heeft gevuld
over het land en verre zeeën
en als maanlicht de eeuwigheid
kust
alsof haar kracht nooit vervaagd
of dood zal gaan
sterren ontwaken uit een
onaardse slaap uit de
eeuwigheid
helder in een opgejaagde diepte
totdat de mist opduikt
als een geest
en over de kliffen
waar hongerige golven rollen
daar waar de wind huilt
en nooit verlatende zijn verlangende
song
in sluiers van voile
dansen wolken
langs zilveren sterren
op een weemoedige song
Blossem met liefs
©
|
|
|
|
Land van dromen
Natuur | Gedichten
|
09 November 2009 | 19:28:03
|
|
Land van dromen
Waar zonloze rivieren
zijn golven weent naar
de diepte
slaapt zij een vertederende slaap
laat haar niet ontwaken
geleid bij een enige ster
kwam ze van zover
om te zoeken naar daar
waar schaduwen wonen
haar lot van blijheid
ze verlaat de rozige ochtend
en korenvelden
in ruil voor het koude Twilight
om te zijn waar
de watervallen verblijven
door haar slaap
in een voile sluier
ziet de blanke schone lucht
en hoort de nachtegaal zijn
droevige lied
zingen
rust een perfecte rust
met de schaduw over je wenkbrauw
en borst haar lichaam
gericht naar het Westen
het paarse land
daar waar ze het graan niet kan
zien
gerijpt op de heuvelen
waar ze de regen niet kan voelen
die zacht neer drupt
op haar hand
-blossem met liefs-©
|
|
|
|
Het foute gezin
Relaties | Leven
|
08 November 2009 | 21:37:16
|
Het foute gezin
Blossem had het al eerder geschreven
ze is afkomstig uit een streng
katholiek gezin, voor
zoverre daarover gesproken kon worden natuurlijk.
Want pa en ma waren wel een paar apart.
Ma was niet een van de gemakkelijkste en had behoorlijk veel
noten op haar zang, daarentegen pa ging door het gedrag van ma
veel weg, leefde zijn eigen leven.
Verdween te pas en te onpas, liet ma achter zonder ook maar een stuiver,
dus werd gebracht tot de bedelstaf (ook niet goed te praten), gelukkig
was het een uitkomst dat er goede connecties waren met mijnheer pastoor.
Ook oma van moeders kant was erg hulpvaardig en stond dan ook altijd klaar.
Wel hield het gedrag er van onze ouders in, dat er geen liefde in huis was, ja
zolang pa thuis was, want pa gaf wel liefde.
Moeder was harteloos, agressief, sloeg haar kinderen, waarvan er maar liefst
zeven rondliepen uiteindelijk, (vijf van pa) en de anderen werden later verwekt.
Zo kon het gebeuren dat ik twee zusjes heb,
en drie broers waarvan een is overleden helaas. Daarover later natuurlijk.
Pa ging varen, wij waren nog erg jong, hij werd
purser op de Holland Amerikalijn, en ma wist van niets aanvankelijk.
Tja, wat wil je als de pannen eten door de kamer vlogen en ma vreemd ging
bij het leven. Ja, mijn ma kon er wat van.
Schelden, tieren en noem maar op, terwijl mijn vader een heel
zachtmoedig gevoelig mannetje was, naar wat ik later allemaal
mocht vernemen.
En onderwijl voorzag de kerk in de kosten van het levensonderhoud voor
het gezin. Later stuurde pa natuurlijk wel geld.
Toch was hij ook niet geheel schoon te praten. Zo herinner ik mij dat hij uit
Bremen was komen wandelen, omdat de boot in Hannover aanmeerde,
pa maakte dan van de nood maar een deugt en bezocht, de dames
van lichte zeden. Daar stond hij voor de deur ineens bij ons thuis, ik herinner mij
dat ik open maakte, en daar stond hij in een lange bruine mantel, op zijn blote voeten,
zo zwart als een kachel, een baard van maanden, maar ik was eindelijk weer gelukkig,
mijn pappie was immers daar.
Alleen was het de vraag hoelang hij weer thuis zou blijven maar dit was natuurlijk
afhankelijk van het gedrag van mijn moeder. Voor zoverre je haar dat kon noemen.
Moeder had lossen handen en bij het minste of geringste werden de kleintjes opgesloten
in het donkere smerige duistere kolenhok. Als ze niet werden opgesloten, kregen ze wel
de nodige klappen, maar dat gebeurde alleen als mijn vader er niet was.
Mijn vader was meer het sociale type en op de kinderen was hij eigenlijk nooit boos. Ik heb aan hem dan ook de beste herinneringen. Mijn moeder is een verhaal apart die Blossem liever
later gaat beschrijven.
In elk geval mijn vader ging pas weg, als hij zei, ik ga even een pakje sigaretten halen.
Zolang ik voor hem die peuken mocht halen, bleef hij thuis.
Wordt vervolgd.
Blossem met liefs ©
|
|
|
|
Note bij Bervoets onder gezegende grond
Persoonlijk | Leven
|
08 November 2009 | 19:36:26
|
Lieve lezers en lezeressen,
Ik zou toch graag een noot plaatsen bij mijn vorige
ingezonden bericht.
Het boek is qua naamgevingen uiteraard fictief, maar in
grote lijnen behelst het mijn leven, alleen ik heb het
natuurlijk wat geromantiseerd omdat ik het in roman vorm verder
wil gaan schrijven. En het ook als een roman wil gaan laten
uitgeven. Ik vond dat het min of meer wel van mijn zijde uit
voelde als een verplichting naar de lezers toe, wellicht
maakt dit het onderwerp wel veel interessanter denk ik.
Eerst moet ik natuurlijk weer een nieuw hoofdstuk gaan schrijven,
en ik denk dat niemand haast heeft toch?
De nieuwsgierigheid moeten we dan maar even bewaren nog.
Liefs van Blossem |
|
|
|
Bervoets over gezegende grond (vervolg)
Relaties | Vrouw zijn
|
07 November 2009 | 20:13:42
|
|
Ze had een sober leven, eerder als assepoester. Ze poetste voor de oude man, verzorgde het eten en als beloning zou hij haar die avond dan weer willen beminnen. Gelaten liet zij in de avond, bij het knapperende haardvuur en zachte muziek op de achtergrond, zijn strelingen van haar zijdezachte huid zich welgevallen. Liefdeloos alsof ze alleen maar
zijn gebruiksvoorwerp was. Hij hield wel van haar, althans zo wilde hij laten blijken.
Nee, haar leven was een grote teleurstelling, daarvan was zij zich pijnlijk bewust. Immer was ze op zoek naar zichzelf. Haar tranen van pijn en verdriet liet zij aan niemand zien. Het vertrouwen in mensen was niet meer zo groot. En waarom zou ze ook. Haar jeugd was er een van liefdeloosheid en hoe kon nu weten wat liefde was. Haar vader en moeder waren liefdeloos en leefden in onmin. Het enige wat hen kon binden waren hun kinderen, dat bepaalde de Rooms Katholieke kerk, waarvan haar bijstond dat ze er elke zondag verplicht naar toe moest, anders zou ze opgroeien als een zondares en moeten branden in het vagevuur, waarvan ze nu weet dat het de hel moest zijn. Maar in haar belevingswereld bleek de aarde de hel te zijn. Welke God kon haar zo laten leven? Ze had geleerd dat de Almachtige alleen maar liefde was en dat hij het gaf. Maar hoe kon ze dat geloven, want wie zijn kinderen lief had, gaf ze toch geen hel op aarde als levensstandaard?
Ze voelde zich vaak onbegrepen en miskent.
Voor haar gevoelens en gedachten was geen plaats, ze moest alleen maar gehoorzamen. Als peuter, werd ze al klaargestoomd voor het leven als vrouw, ze zou moeten kunnen koken, borduren, sokken stoppen, poetsen en alles wat er van haar verlangd zou worden. Intimiteit zou alleen dienen om een man te bevredigen en om kinderen te baren. “Zo leerde zij”. Haar ouders zou ze nooit kunnen begrijpen. Ze leefden immers van de ruzie en omgaven zich met drank, maar wat kon zij er tegenin brengen, terugdenkende was het niet, gij zult uw vader en moeder eren, maar hoe kon dat als ze nog een vader had, die liefde was. Welke man moest zij nu eigenlijk dienen? Het verwarde haar menig maal.
Ze had nog meer broers en zusjes, maar zij was de sloof, het slavinnetje van het gezin. Vaak voelde zij zich een buitenbeentje. Dus sloot Isabel zich op in haar eigen droomwereldje, daarin kon zij zichzelf zijn, verzonken in haar eigen gedachten. Op haar manier, en op die momenten was zelfs gelukkig.
blossem
Uiteraard komt hier een vervolg op,
voormits er interesse is.
|
|
|
|
Bervoets over gezegende grond(eigen boek)
Relaties | Vrouw zijn
|
03 November 2009 | 19:26:55
|
|
Bervoets over gezegende grond
Ze was gedrenkt in meer dan schoonheid,
ze liep altijd op wolkendromen om
haar weidse blikken neder te laten dalen in minachting
voor de wereld waarin ze gedoemd was te leven.
Ze had immers andere plannen en wilde zoveel meer.
Dan alleen als boerin te leven met een rijke onaantrekkelijke oude boer.
Ze wilde een andere wereld leren kennen.
Die haar ziel zou kunnen verrijken in meer dan deze
gekunstelde stompzinnigheid, waarin voor ziele roerselen geen
Met een bleek gelaat en haast verwaarloost liep ze ontluikende
ochtenden tegemoet, wanneer de weide en de bloemen nog
gehuld waren in het vroege dauw.
De nevel doordrenkte de grond en liet de eerste zonnestralen
binnentreden, en plots leek de wereld minder mistroostig, doordat
gevallen dauwdruppels op parels gingen lijken.
Een glimlach toverde zich op die momenten rond haar kersenrode
lippen.
Haar haren vormden zich tot zachte gouden draden, welke
de contouren van haar prachtig gevormde gezicht omlijstten.
Ogen leken azuur in dit zonnelicht.
Haar prachtige lichaam verborg zich onder de armoedige kleding
Waarin zij zich hulde, niets verraadde haar welgevormde rondingen.
Zij was eenvoudig, ondanks haar rijkdom in geld.
Maar wat haar werkelijk rijk zou maken ontbrak en dat was liefde. Alwaar
zij al een leven lang naar hunkerde.
Ja ze kon zich alles permitteren, ze hoefde niet in armoede te leven, maar wat
had het leven voor zin, als ze geestelijk niet tot bloei mocht komen.
Haar heer gemaal eiste immers zijn tol van haar, in ruil voor het luxe leven,
welke hij haar wilde bieden.
Hoe kon ze nu de liefde bedrijven met de man,
waar zij onmogelijk van zou kunnen houden. Het was eenmaal een gearrangeerd
huwelijk. Net alsof ze koopwaar was werd ze in zijn armen gedreven.
Hij zou haar de hemel op aarde schenken, edoch het werd de hel, slechts
het vagevuur ontbrak nog.
Maar wat kon zij nu weten in haar onschuld?
Slechts achttien lentes telde haar schoonheid, die ze vaak verafschuwde.
Ze verschool zich tussen korenhalmen, en keek naar de vrije vogels die hoog
boven haar vlogen in blauwe luchten, en liet zich meevoeren in de veiligheid van
haar dromen, op weg naar een ongekende vrijheid die zeer zeker eens zou komen.
Daar had ze haar zinnen op gezet.
Haar dagen vulde ze met het voeden van de pasgeborenen op de boerderij. Daar vond ze haar vreugde in. Vaak nam ze de dieren mee naar de weide en liet haar voeten met de vochtigheid van het gras voeden. Ze vond het heerlijk om Bervoets door het landschap te zwerven, samen met haar dieren. Zo verstreek de tijd in dagen en weken,maanden en jaren.
Blossem met liefs ©
|
|
|
|
Liefde, sex, toen en nu deel 2
Persoonlijk | Leven
|
03 November 2009 | 19:09:44
|
De sex met hem was overweldigend, voor zoverre ik daar in die tijd
verstand van had. Sidderingen over mijn lichaam, wanneer zijn handen ook maar
iets van mijn warme huid aanraakte. Was dat liefde, verliefdheid, de bewuste
vlinders. Zijn mond die immer over en over mijn warme lippen vonden,
een eerste tongzoen, waarbij onze tongen een rituele dans dansten, langs
de contouren van mijn mond. Kan nog voelen hoe zijn mond zacht mijn borsten
streelden die eerste keer en nog vaker daarna. Het was overweldigend, als zijn sterke lichaam zich over mij heen boog, wanneer hij de daad zou gaan plegen met mij.
Toch voelde ik mij schuldig, (wat was alles mooi),
niet tegenover mijn geliefde maar tov de kerk. Je deed immers over en over
een belofte. Tot de dag van vandaag kan ik zijn nabijheid voelen. Maar het mocht
helaas niet blijven. Net toen het spannend werd of ik al dan niet zwanger zou zijn,
sloeg het noodlot toe. Het bericht bereikte mij dat mijn geliefde niet langer
zich in mijn nabijheid kon begeven hij was overleden als gevolg van een ongeval
op zijn werk.
Ik was kapot, gebroken, overmand door een intens
verdriet. Hij mijn mooie geliefde, mijn allereerste geliefde
zou nooit meer vrijen met mij. Het was eens.
17 jaar was ik toen hij overleed en wat moest ik zo zonder hem?
Maar dat bewaar ik tot later alvorens ik dit zal opschrijven, het is voor nu te heftig.
Liefs van Blossem ©
|
|
|
|
Liefde,sex toen en nu!
Persoonlijk | Liefde
|
02 November 2009 | 20:35:50
|
Hoe oud zou ik zijn geweest, toen ik voor het eerst
over sex ging nadenken? 13,14? De gedachte hieraan
liet ik maar weer al te snel los. Stel je voor, ik jonge mooie meid,
uit een gezin welke niet deugde, maar wel streng (Rooms) katholiek was.
Pa en ma zondags naar de kerk en wie ook maar enigzins kon lopen moest
natuurlijk wel mee. Het klimaat van de Duitse familie vierde in dit grote
gezin hoogtij. Pa en ma moesten immers van de kerk, hun schaapjes op het droge
zien te krijgen. Dus zoveel schaapkens dienden de kudde uit te breiden.
Dat schreef mijnheer pastoor voor. Maar goed, ik dwaal af. Het ging over sex toch?
Al met al hadden ze ons wijs gemaakt dat je moest uitkijken immers de wind
kon kinderkes verwekken als die onder je rokken kwam. Nu zou mijnheer pastoor het
niet zo erg hebben gevonden maar pa en ma en oma en opa natuurlijk wel.
(Alhoewel, met oma meer besproken kon worden) dan met pa en ma.
Met pa had het ook geen zin, die was er immers nooit. Altijd was hij de zee op.
Varen en vissen, hmmmm alleen begreep ik nooit waarnaar. :-) De sex dus, geen haar
op mijn hoofd die er ook maar over durfde te kleppen, dus het was een verzwegen
hoofdstuk in mijn leven. Totdat ik zestien werd, een schat van een vriend die al zo rond
het 14e jaar rondspookte, (van Blossem) zou haar ontmaagden. Ik weet het nog goed,
het was op de Holterberg in Overijssel, ja we liepen immers al (3 lange jaren) met elkaar.
Wat was hij mooi en lief, maar alleen zijn warmte op een zekere plek vond ik wel
doodeng, (wist ik immers veel) hij kon zo zalig zoenen, en deze kussen kan ik nog alijd voelen.
Ook nadat we heerlijk hadden liggen vrijen en ik inmiddels geen maagd meer was, bleef hij
zo lief, niets was er veranderd, ja alleen dat we nog closer geworden waren. Hij en ik waren
voor ons gevoel nu een. We hadden immers de liefde bedreven. Wat een man was hij. Die eerste keer vergeet ik immers nooit meer. Hij was zo voorzichtig en behoedzaam, toch voelde ik mij
schuldig wat moest mijnheer pastoor wel niet denken? Hmmm we zouden zeker moeten trouwen, (hetgeen we ook wel wilden. ) Dan was ik eindelijk uit de ellende thuis weg, vond hij.
Ik was natuurlijk allang blij, stel je voor dat ik alleen was overgebleven. Maar helaas het zou anders lopen. Wil je weten hoe het allemaal afloopt, lees dan de volgende keer verder!
Liefs Blossem |
|
|
|
Verlaten woestijn
Ikbennieuwhier | Gedichten
|
02 November 2009 | 19:53:49
|
|
Verlaten woestijn
Ik wil zo graag je lach zien
doch ontvang alleen het lijden
de spijt en wegwuiven
van jou
ik heb niets geen
licht en ook de stilte niet
in mij
het lijkt of ik niets mag
verdienen van jou
daarom ben je zo ver
weg van mij
op zo'n onnoemelijke
afstand
mijn leven
is daarom een
verlaten woestijn
gehuld in slechts de
duisternis
Blossem met liefs
©2009
|
|
|
|
Gebonden ogen
Ikbennieuwhier | Gedichten
|
01 November 2009 | 16:10:05
|
© 
Gebonden ogen
Duisternis verzwelgen
gebonden ogen
we marcheren op de beat
van onze harten
en alles is perfect
ik dans niet
immers cirkels bewegen niet
voorwaarts
Liefde is soms krankzinnig
we verbergen ongesproken
woorden
en leven op de gesprokene
mijn adem is niet om in te houden
want ik blijf immers ademen
alles lijkt perfect
harten smelten samen
onder de zon van liefde
mijn glimlach kan ik niet
wegvagen
dit geluk kan ik niet laten gaan
ik wil leven maar niet
bewegen in cirkels
mijn hart klopt immers door
voor jou en voor hen
|
|
|
|
De regen verhaalt
Ikbennieuwhier | Gedichten
|
01 November 2009 | 15:46:21
|
|
De regen verhaalt
In grote onafgebroken stralen
valt de regen neder
op waaiende bomen
waarvan de bladeren ritselen
in fluistering met het
de regen verhaalt
over verdriet pijn
en geluk
regenbogen
vormen het contrast
met een troosteloos moment
van pijn
haar huid is geopend
starend kijkt het
gat haar aan
alweer een moment van
verdriet
de regen is verkoelende haar
ranke en blanke borst
mistroostig ontmoet
zij de spiegel
dit is de prijs die je
moet betalen
voor een schoonheid
welke je zelf had verknald
en de regen blijft
de verhalen vertellen
over wat fout en goed is
en zij voelt zich verminkt
maar in ontmoeting met het
verhaal van de wind
weet ze
dat zij het nooit meer
eindelijk koestert ze
wat stuk is en
immers de regen vertelde dit
verhaal aan de wind
© Blossem
|
|
|
|
Welkom
Ikbennieuwhier | Leven
|
01 November 2009 | 15:16:42
|
|
Welkom op mijn weblog
Alhoewel ik niet een geheel onbekende ben
in het blogwereldje is het toch altijd weer spannend
om iets nieuws te gaan doen.
Immers een blog opzetten is niet
abnormaal moeilijk
een beetje handigheid brengt je al heel ver.
Natuurlijk ben ik nieuwsgierig naar de mening van
bezoekers, waarvan ik hoop dat ze een bezoekje aan Blossem
zullen brengen, wie weet vind je het wel spannend.
Ik zal proberen veel afwisseling te brengen,
gedichten van eigen hand, blogs schrijven,
korte verhalen en nog veel meer.
Be my quest en geniet.
Laat je gevoel spreken en reageer
met respect voor elkaar.
Op al mijn teksten is de wet
van het copyright van toepassing.
Doch heb je iets nodig, gewoon vragen.
Liefs van Blossem
|
|
|
|
Leven sterft niet
Spiritualiteit | Leven
|
01 November 2009 | 00:25:40
|
Blossem Copyright 2009
Nog eenmaal herrees
ik uit het as der
dood
alleen uit naam
der liefde zoveel hield
ik van hem
mijn geest laat weten
dat niets meer
hetzelfde zal zijn
en mijn hart vraagt
om zijn naam
doch ik kan niet langer
spreken
want de woorden
vloeien te langzaam
en lijken te kruipen
al wat ik doe is
opstaan in verbazing
zal hij nog immer zijn
en blijven we geschapen
voor elkaar
zo blijf ik zitten in mijn
hoekje
als een verwarde
verdwaalde
in de mist
hij bracht me terug
vanuit de ondergrondse
en maakte de dood
levend
zijn kracht kwam
vanuit het niets
en is mooier en wijzer
dan wie dan ook
en dat door de liefde die
valt af te lezen
van zijn gezicht
alleen zijn gevoel
brengt zoveel hoop
dat ik mijn leven niet wil
brengen naar de dood
daar ik nog wil ‘
leven
|
|
|
|
|
|
